Şehir Sürgünü

Gök kubbenin altında

Yeşilin hâkim olduğu tonlarda,

Gidiyorum atımla ebediyete.

Kuşkusuz bir sestim, bir zamanlar bende,

Şimdi ise yoldaşım yok, sevdam yok.

Bir ben varım, bir de yaralı ceylanım.

İlaç gibi gelmediydi şehirler,

Güven vermiyordu maskeli insanlar.

Dönen oyunları anlatırdı bin bir geceler,

Alın size kalsın şehirler.

Ardımda yankılanan acı çığlıklar,

Gözlerimde yitik umutlar,

Sessizliğe karışan kederli nağmeler.

Görünmez zincirler boğar her an,

Özgürlüğe hasret, ruhum mahpus,

Beklerim her geçen gün bir umut ışığı,

Sahteliğe meydan okuyan.

Melih ERKOVAN